Klein rondje, groot plezier

 

Gisteren was ik foto's aan het maken van deze prachtige blauwe bloemen, die zomaar bij ons in het park groeien. De naam is Cichorei en de plant komt uit dezelfde familie als waarbij ook witlof en andijvie horen. Grappig hè, dat zou je toch helemaal niet denken. Zo stond ik ook verbaasd, toen ik het volgende las op Wikipedia: 'De geroosterde wortel van de cichorei wordt gebruikt als koffievervanger (gewoonlijk "surrogaat" genoemd) of als ingrediënt bij het koffie zetten. In het verleden werd dit soms toegepast uit noodzaak' (bijv. tijdens de Franse bezetting)

Wát een plant en dan ook nog zo mooi! Ik zag er vele honingbijen op, dus blijkbaar is de nectar ook erg lekker. Wat heeft God veel in zo'n plant gelegd, vind je niet? Gewoonweg prachtig.

Terwijl ik daar zo bezig was met foto's maken, ik kan daar helemaal in opgaan, hoor ik ineens een stem: 'Ben je foto's aan het maken van de beestjes? Zit je op een club of zo?' Nee, ik zat daar ooit wel op ja, op de fotoclub, leuke tijd was dat trouwens. Gezellig en veel geleerd. Ik vertel die mevrouw, dat ik fotograferen leuk vind en de foto's vaak gebruik voor mijn blogs. Vroeger ook voor de krant, toen ik nog elke week de foto van de week verzorgde. Ja, dat weet de mevrouw nog wel. We hebben zomaar een leuk praatje. Ze wijst haar huis aan en vertelt over de wilde tuin die ze heeft. 'In het voorjaar denk ik dan: wat moet dat worden, maar na een paar maanden staat alles weer prachtig in bloei'.

Ze vertelt ook dat ze net door de wijk liep (wat ze normaal nooit doet) en langs een huis kwam, met een hele mooie ligging. 'Er was een mevrouw de ramen aan het lappen en ik zei: 'Wat woont u hier mooi!'. 'Wat leuk dat u dit zegt', zei die mevrouw toen. En zo hebben we het ineens over bemoedigen. Over dat het niet bestaat in het grote, maar gewoon in het alledaagse zoals een groet, een praatje of een glimlach. Dat doet mensen goed!

We hadden het ook nog over geloven, de kerk en of het nou wel of niet nodig is om daar te zijn Gewoon zomaar een leuk, spontaan gesprekje. We begrepen elkaar en waren blij met het contact. 'Als ik je weer zie, zal ik zwaaien', zei die mevrouw toen we afscheid namen. Nou, dat is toch leuk?!

Ik liep maar een klein rondje, want het dreigde te gaan regenen, maar kijk, wat het allemaal opleverde. Ik was zo blij en dankbaar! En ondanks dat het maar een klein rondje was, heb ik zulke mooie foto's kunnen maken! En weet je: daar knap ik trouwens altijd echt van op. dat merk ik zo vaak. Dan voel ik me niet fijn, pak ik die camera en word ik vanzelf blij. Ik denk dat het ook de focus is, die daarvoor nodig is. De concentratie op iets heel anders en de kick van van je ziet en zelf kan creëren. Dus een tip misschien ook voor jou: ga eens foto's maken. Het kan zelfs met je mobiel, ik heb zelf ook maar een heel gewone (maar wel goeie) compact camera.

Heb een mooie dag en geniet van alles om je heen. Al is het door het glas en vanuit je stoel, maar geniet!

Liefs en groetjes van Anja

Ondersteuning is zo nodig

 

Ik wandel veel momenteel omdat het me goed doet. Ik heb de rust nodig en het heerlijk samen met God zijn. In de natuur voel ik me heel dichtbij Hem. Steeds vaker valt mijn oog op iets en moet ik daardoor denken aan een gedeelte aan Gods Woord. Ik geloof dat God dit leidt, zoals Hij alles in ons leven leidt.

Kijk eens goed naar de foto. Zie je hoe dat wat oudere blad, het jongere ondersteunt? Dat is toch mooi, zo'n beeld! Ik moest erdoor denken aan hoezeer wij elkaar nodig hebben. We kunnen niet zonder andere gelovigen. We zijn er om elkaar te steunen en ook te scherpen. IJzer scherpt men met ijzer, staat er in Spreuken 27:17, en zo scherpt een man het gezicht van zijn naaste. We houden elkaar scherp!

Ik kan echt ontroerd raken door zo'n beeld uit de natuur. Hoe heerlijk is dat als je ondersteund wordt, net als dat jonge blad. Het is nog zo teer, zo onervaren. Het kan alle hulp gebruiken. En zo is dat ook in het geestelijke. Zeker pas gelovigen kunnen onze steun zo goed gebruiken. Ze zijn nog zo teer, zo kwetsbaar, zo vol vragen misschien.

En niet alleen 'jonkies' hebben steun nodig. Ook de vaders en moeders in het geloof kunnen niet zonder. Ook zij kunnen zich soms zwak voelen, misschien ook in hun lichaam. Er komt zoveel op hen af en ze kunnen af en toe echt een arm om hen heen gebruiken, een positief woord, een bemoediging dus.

Neem nou dat verhaal over hoe Mozes' armen die omhoog gehouden werden door Aäron en Hur, hoe mooi is dat! (zie Exodus 17:8-16) Als Mozes zijn hand opheft, wint Israël, als hij zijn hand laat zakken de vijanden. Zijn hand wordt echter zo moe en hij laat die steeds vaker zakken. Dan komen Aäron en Hur te hulp en houden zijn handen omhoog. Vind je dat niet geweldig?!

Ik krijg hier kippenvel van als ik het tot me door laat dringen. Dit heeft God natuurlijk niet voor niets in Zijn Woord laten opnemen!

Hij wil dat we elkaar ondersteunen en Hij zegent dat!

Ik wens jou een prachtige dag toe, samen met jouw God.

Geniet van alles wat op je pad komt!

Lieve groet weer van Anja

Getuigen in de speeltuin

 

Gisteren was er na een drukke tijd eindelijk weer tijd om met een vriendin af te spreken om te wandelen, te praten en te bidden. Dat is zo fijn altijd! We delen onze verhalen en bidden voor elkaar. Ik merk dat ik niet zonder andere gelovigen kan. Ik heb hun bemoediging, aansporing en gebed zo nodig en ik weet dat dit ook andersom geldt.

We lopen heerlijk door het prachtige Kinderdijkse molengebied en sluiten af in de natuurspeeltijd dichtbij mijn huis. De perfecte plek om, al zittend op een boomstam, samen te bidden. De laatste kinderen vertrekken net, dus dat komt mooi uit.

Als mijn vriendin 'Amen' zegt, horen we vanaf achter ons kinderstemmen. Vier leuke kinderen verschijnen, 2 jongens en 2 meisjes. Zo te zien zijn het 'refo' kindjes en dat bedoel ik niet negatief. Ze zien er super netjes, maar ook leuk uit. Een beetje van die Ot en Sien kinderen. Ze lopen over een boomstam, passeren ons en gaan over de volgende boomstam verder.

Ik ben nu aan de beurt om te bidden en bid wat er in mijn gedachten opkomt. Onder andere om vermeerdering van ons geloof, zodat we blijven staan op het woord van de Heer en met volharding uitzien, naar de dingen die Hij ons beloofd heeft.

Als ik amen zeg, klinkt er vanaf de boomstam naast ons een stem: 'Waarom bidden jullie?'

Mijn vriendin en ik: 'Omdat we dat fijn vinden. We hebben net gewandeld en wilden nu nog samen bidden.'

1 van de jongens: 'Wij doen dat nooit buiten.'

1 van de meisjes: 'Van mij mag het hoor, juist mooi! In de natuur.' en terwijl kijkt ze verrukt om zich heen.

Op onze vraag of ze ook weleens bidden, noemen de kinderen het avondgebed, een blad met vragen en iets over zondagavond na de preek.

We zeggen nog tegen de kinderen dat zij ook overal mogen bidden en God om hulp mogen vragen bij alles.

Het eerder genoemde meisje: 'Ja, ik hoorde u zeggen: 'Heere, help....'

Zo waren wij daar in die speeltuin ineens een voorbeeld voor deze 4 kinderen. We lieten hen zien, dat je overal en altijd mag bidden en dat je je er ook niet voor hoeft te schamen. Doordat wij ervoor kozen om buiten te bidden, kwam er een kans om te getuigen. Zo zie je maar, dat een ogenschijnlijk kleine beslissing, iets moois tot gevolg kan hebben.

Door dit gebeuren moest ik denken aan de oproepen in de Bijbel om niet te verslappen, maar aan te houden in gebed. Zo lezen we in 1 Thessalonicenzen 5:17: Bid zonder ophouden.

Dat duidt volgens mijn Studiebijbel op een biddende geesteshouding, op een voortdurende persoonlijke gemeenschap met God en het besef iedere dag in Zijn aanwezigheid te vertoeven.

Een biddende geesteshouding, wat is dat mooi, vind je niet?

Dan bid je dus niet alleen in je binnenkamer of op een bankje in de speeltuin, maar altijd. Je geest is afgestemd op de Heilige Geest. Je bent immers met Hem verenigd. Hoe intiem is dat!

Ik gun je dit zo, dat je op deze manier je relatie met God mag beleven. Altijd dichtbij Hem, want bij Hem is het zo goed. En altijd jezelf beschikbaar stellen, elke ochtend weer. Aan God vragen: Wat wilt U dat ik doen zal? Waar mag ik vandaag zijn en wie mag ik bemoedigen?

Deel gerust ook jouw ervaringen met gebed en getuigen. Leuk om van elkaar te leren en elkaar beter te leren kennen.

Liefs en groetjes van Anja

Jij bent van Mij

 

Er komt veel op mij af momenteel en dan merk ik, dat ik extra veel behoefte heb aan stille tijd, tijd met Papa. Even alles eruit gooien en om hulp en troost vragen.

Hij sprak in mijn hart dit: Ik heb je bij je naam geroepen, jij bent van Mij. Hoe goed deed mij dat! Het gaf mij zo'n veilig gevoel. Ik ben van Hem! En alles wat van mij is, is ook van Hem. Deze tekst uit Jesaja 43, wordt vooraf gegaan door: Wees niet bevreesd, want Ik heb u verlost. En erna lees ik nog dit: Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door rivieren, zij zullen u niet overspoelen.

Wat een belofte! In de eerste plaats voor Israël, maar ook zeker tot troost voor ons. Wat er ook gebeurt, Hij zal bij ons zijn, we zijn immers van Hem!

Hij kent mijn naam, Hij weet wie ik ben. Zijn oog is op mij. Wow, en dat is wat ik nodig heb vandaag om te weten. Ik geef mezelf en mijn dierbaren opnieuw in het volste vertrouwen aan Hem over. Hij zorgt. Ik kijk niet langer naar de omstandigheden, maar naar Hem alleen.

Ik voel me zo veilig als een kind bij vader of moeder op schoot. Ik ben van Hem en zal Hij niet voor Zijn eigen bezit zorgen? Ik ben Zijn kind en wie zorgt er nou niet voor zijn eigen kind? Ja, al zou een vrouw haar zuigeling vergeten, zegt de Bijbel, dan nog zou Ik u niet vergeten. Aardse ouders kunnen falen, maar God niet.

Hij heeft het beste met mij voor. Hij geeft mij nieuwe kracht als ik uitgeput ben. Hij geeft nieuwe blijdschap als ik me terneergedrukt voel.

Ik kruip ook vandaag lekker dicht bij mijn Papa op schoot. Ik wil heel dicht bij Hem zijn. Dat is de beste plek. Daar is rust, daar is vrede. Ik wens jou toe, dat je veel op die plek mag zijn. Dat je daar mag opladen.

Heb een gezegende dag!

Liefs en groetjes van Anja

Overvloedige zegen

 

Soms durf ik dingen bijna niet op te schrijven, merk ik. Ook omdat ik de indruk heb, dat ik dingen 'zie' die anderen niet zien. En ze dat dan mogelijk raar zullen vinden of zelfs afkeuren. Ik heb daar vanmorgen ook even last van. Maar toch is er meteen ook een indruk, dat ik gewoon mijn hart moet en mag volgen. Maar tegelijkertijd mag ik ook onderzoeken wat ik nou precies zie. En dat gedaan hebbende, kom ik tot de conclusie, dat ik dingen zie met mijn geestelijke ogen. Ik zie ze in mijn geest.

Ik lees in Hebreeën 5 vers 11-14 over de geestelijke zintuigen. De gelovigen worden vermaand, omdat ze traag geworden zijn in het horen. Ze hadden, gelet op de tijd, al leraars moeten zijn en nu hebben ze zelf weer iemand nodig die hen onderwijst in de grondbeginselen van de woorden van God. Ze leven nog van melk, terwijl ze al aan het vaste voedsel toe zouden moeten zijn. Dat is er voor degenen die hun zintuigen door het gebruik ervan geoefend hebben om te kunnen onderscheiden tussen goed en kwaad.

En dan volgt er een heel rijtje van dingen die nog horen bij de 'melk' en waarvan de auteur zegt: laten we die laten rusten en doorgaan tot de volmaaktheid! Er is meer, zie je het hier nu zwart op wit staan? Wow!

De auteur zegt: Laten we doorgaan tot de volmaaktheid, zonder opnieuw het fundament te leggen van:

- bekering van dode werken

- geloof in God

- de leer van dopen

- de leer van de handoplegging

- de leer van de opstanding van de doden

- de leer van het eeuwig oordeel

Hij zegt hier heel eenvoudig (in mijn eigen woorden): deze dingen horen we nu te weten/weten we nu wel, laten we doorgaan, want er is meer! We moeten onze geestelijke zintuigen leren gebruiken. Gods stem beter leren horen, zien, proeven, smaken, ruiken en voelen. Dat kan!

En zo kom ik uit bij waar ik mee begon. Het is niet raar als ik dingen 'zie' in mijn geest, maar juist mooi en zo bemoedigend voor mezelf in de eerste plaats, maar ook voor anderen. Omdat ik het meteen weer door mag geven en zo ook anderen enthousiast mag maken over dat 'meer' wat er is te krijgen bij God.

Ik neem je nog even mee naar wat ik gisteren 'zag'. Ik lag alweer in de tandartsstoel, omdat de controle nog moest gebeuren, daar was vorige keer geen tijd voor. (toen is er alleen een tand gerepareerd, waar een stukje af was gebroken)

Terwijl ik daar lig, zie ik opnieuw Jezus en nu heeft Hij Zijn handen zegenend uitgestrekt. Zo mooi! Zijn ogen zijn zo vriendelijk en Hij kijkt zo lief. Achter Hem zie ik engelen en het grappige is, dat er ook bij zijn die plezier maken en aan het spelen zijn. Ik weet zeker dat God houdt van plezier, Hij is niet saai, koud en kil. nee, bij Hem is blijdschap, vrolijkheid en licht.

De tandarts raakt met een tangetje al mijn tanden en kiezen aan en prikt zo nu en dan in mijn tandvlees. Op sommigen plekken prikt en kijkt hij wat langer. Nu heb ik een controle overgeslagen, veel gesnoept en niet geragd, dus.... je snapt wat ik denk diep van binnen...., maar tegelijkertijd bid ik: Heer, als er iets is, genees het anders ter plekke. Ja, ik weet heel goed, dat ik dit niet verdiend heb, maar toch bid ik het. En ik kijk naar die zegenende handen. Hoe kan ik gaatjes hebben, terwijl ik zo gezegend wordt?

En dan haalt de tandarts zijn tangetje en spiegeltje uit mijn mond en hij maakt een zijwaartse beweging, zo van: Tada! én hij spreekt de verlossende woorden: 'Prima! Ik kan geen gaatjes vinden!' Wow, wow, wow, dat is een wonder en echt heel lang geleden! Ik spring die stoel uit en zeg: 'Dat is nog eens goed nieuws!' In de auto moet ik hardop lachen en ik denk en zeg het: 'Heer, u bent leuk, U bent geweldig!'. U geeft me iets wat ik totaal niet verdien en U maakt me blij.

Meteen neem ik me ook voor om het vanaf nu beter te gaan doen. Ik ga die raggers weer gebruiken, zo heten ze geloof ik, en ik ga die grote pot dropjes, die ik gister kreeg, weggeven. ja, dat doe ik.

Echt, je kunt 'zien' met je geestelijke ogen!

Ik zie uit naar nog meer, want dat is er. En ik neem jullie graag mee op ontdekkingsreis. Deel gerust ook jouw ervaringen in een reactie en deel ook wat mijn stukjes met jou doen. Je mag eerlijk zijn.

Gods zegen weer en veel liefs van mij,

Anja

Lessen vol humor

 

God is mij dingen aan het leren en ik weet gewoon, dat het goed is als ik ze meteen ook weer doorgeef. Ook al zit ik zelf nog volop in het leerproces.
Het gaat over het tevoorschijn komen, het blij zijn met mezelf. Het 'Sta op en schitter' verhaal.

Dat is momenteel niet makkelijk voor mij. Ik ben niet tevreden over hoe ik eruit zie. Te dik, leuke kleren staan me niet meer en m'n haar, nou, dat zit ook niet naar m'n zin.. Pfft, het is eruit.

Ik tob al jaren met m'n gewicht en geef het hele probleem waarschijnlijk teveel aandacht. Pas werd ik er nog nadrukkelijk bij bepaald, dat er mensen zijn, die vanwege iets in hun lichaam niet goed meer kunnen eten of het eten smaakt hen niet meer. Hoe erg is dat! En ik ben gelukkig gezond en heb hoegenaamd nergens last van. Wat zeur ik toch?

Ik ben ik er van overtuigd, dat God ons geen 'zeur' vindt. Hij wil graag, dat we alles met Hem delen, echt alles. De meest, voor ons misschien onnozele dingetjes, zijn voor Hem belangrijk. Omdat het ons betreft, Zijn geliefde, kostbare kinderen!

God is me momenteel aan het leren, dat Hij blij met me is en dat Hij me mooi vindt. En dat ik mezelf ook mooi mag vinden en tevoorschijn mag komen. Dat ik mag gaan schitteren. Haha, en God heeft daar zo Zijn manieren voor 😀

Misschien denk je wel eens: jij ziet ook overal God in en ja, je hebt gelijk. Als je leeft met God, zie je Hem overal in. In elke adem, die je uitblaast, elke stap die je zet en elke zucht, die je slaakt.

Ik ga je een verhaaltje vertellen, of eigenlijk zijn het er twee. Misschien moet je erom lachen, nou, doe maar gerust. God heeft humor, dat weet ik zeker. Hij lacht er vast ook om, op de goede manier dan hè.

Ik heb heerlijk vakantie en rij op een dag naar het Noordpark in Zwijndrecht. Daar wil ik wat wandelen en bidden. Gewoon lekker eruit en met God zijn.
De auto geparkeerd en daar ga ik. Eerst even naar het water. Ik verbaas me over de hoge bossen koolzaad langs de rand van het pad, prachtig! Zo mooi, dat heldere geel, met het water op de achtergrond!
Daarna loop ik terug richting het park. En kijk nou! Het staat langs de randen vol met de prachtigste narcissen. Verschillende soorten, ook van die met zo'n dubbel hart. Wow! Ik maak foto na foto en geniet. Voel me fantastisch!
Dan hoor ik ineens een stem: 'Wil je misschien zelf ook op de foto?'
Daar staat een aardige dame en ze wacht op mijn antwoord.

O hellep, denk ik, op de foto?
Nu?
Ik heb mijn saaie, bruine jasje aan en het waait best wel, dus mijn haar zit natuurlijk gek en verwaaid.
Pffft...
Maar daar staat die dame en ze wacht op mijn antwoord.

Ik: 'Ja, natuurlijk, leuk!'
Hoe huichelachtig kun je zijn 🤨

Ik hurk neer bij de bloemen en maak me druk om mijn haar. En ik veeg het weg en zo is de foto ontstaan, die je nu hier ziet. De vrouw zegt: 'Ik maak er gewoon een paar, en werkelijk waar, ze komt steeds dichterbij.

Het eerlijke verhaal is, dat ik me steeds ongemakkelijker voel worden en blij ben als ze klaar is. Dat is ze en ik bedank haar natuurlijk vriendelijk.

Maar.... mijn uitje is bedorven. Ik voel me niet fijn meer. Ga op een bankje zitten en kijk om me heen. Wow, die narcissen! En dat grasveld ervoor met al die paardenbloemen en madeliefjes, wow!
Maar, diep in mij zit er iets niet goed en ik weet het.
Ik vraag het me hardop af: wilt U me soms iets zeggen Heer?
Ik weet gewoon, dat er iets in mij niet goed zit.

Ik pak mijn schriftje en mijn pen en schrijf op wat er in mijn gedachten komt:

Mijn lieve kind,
geloof je echt, dat je mooi bent?
zoals een narcis?
je ziet alle moois om je heen,
maar kijk eens naar jezelf.

Ik: Ja Heer, ik weet het.

Op dat moment denk ik aan de nieuwe kleding, die ik gekocht heb. Waarom heb ik die nieuwe jurk nu niet aan?
Tegen anderen kan ik het allemaal zo mooi vertellen, maar waar is nu de praktijk in mijn eigen leven?

Daar zit ik nu te midden van Gods prachtige schepping in mijn saaie, oude jasje.

En dan neem ik een stap en nog één. Ik pak mijn mobiel, haal een mooie sjaal uit de auto, die ik net gekocht heb in de kringloop 😀 en ik maak selfies. Haha, ze zijn lang niet allemaal naar mijn zin, maar er zitten er zeker een paar bij, die ik durf tonen aan de wereld. Als je vrienden met mij bent, kijk dan even naar mijn profielfoto 😀

Wat een les! Pfft, wel een beetje een genante hoor.
En het wordt nog gekker...

Een week later (gisteren) wil ik er na de ochtend echt even uit. Ik voel me niet op mijn best. Waar zal ik heengaan? Nou, weet je wat, ik doe gewoon de dichts bij zijnde kringloop. Dat is altijd goed en leuk. Kom ik daar toch een half uur te vroeg aan, hij is nog dicht.
Ik blijf in de auto en zie even later ook een man en een vrouw aankomen. Ze kijken en kijken, maar ja, de winkel is en blijft dicht.
Ik bid wat in de auto en hou goed in de gaten of er al iets gebeurt daar bij die winkeldeur.

En ja hoor, er gebeurt iets. Er komen steeds meer mensen aan en allemaal ontdekken ze die dichte deur. Sommigen vertrekken weer, anderen blijven. En net voor tijd staan we daar met een groepje mensen te wachten. De man, die er ook al vanaf het begin stond, kijkt en glimlacht. Tenminste dat denk ik, want zijn mond is bedekt door een mondkapje. Maar zijn ogen lachten en verdraaid, hij geeft mij ook nog een knipoog.

De winkel gaat open en ik begin aan mijn rondje. Vindt een paar leuke dingen, en zelfs nog een mooie spijkerbroek en een leuk jurkje. En dan zie ik die man weer! Hij glimlacht en hij kijkt. Bah, denk ik, wil hij me nou versieren? Ik maak dat ik wegkom. (ja, lach maar 🙂)

Je zal het niet geloven, maar overal waar ik loop, loopt ook die man. Hij kijkt toe als ik alle gordijnen nauwkeurig bekijk, voor de decoratie in de gemeente. Hij ziet hoe ik een glanzende groene lap in mijn mandje stop en een stuk felroze tule. Onderwijl bekijkt hij de kinderwagens. Hij staat ineens ook beneden als ik bij de kassa aan het afrekenen ben.

Oké God, verzucht ik, wat is dit nu weer?

En dan hoor ik in mijn gedachten dit: Het is natuurlijk niet goed wat deze man doet, maar kun je geloven, dat hij jou gewoon ziet staan? Dat hij alleen jou ziet? En je hebt niet eens je nieuwe jurk aan, je loopt nog steeds in je ouwe kloffie.
Haha, ja, niet te geloven hè.

Ik voel me gestalkt en niet blij hiermee. Toch weet ik ook direct, dat God me weer iets duidelijk wil maken. Hij wil me duidelijk maken, dat ik de moeite waard ben. Dat Hij me ziet staan, dat Hij mij elke seconde van de dag in het oog houdt. Zijn oog is op mij en dat op de goede manier. Hij is vol van onvervalste, onvoorwaardelijke liefde. En met Zijn liefde in en op mij, mag ik de wereld in. Mag ik mezelf laten zien, mag ik schitteren. Niet om mensen te behagen, maar om Zijn licht te laten schijnen! O yesss, en dat is wat ik wil!

Aan de kapstok hangen mijn nieuwe jurken. Een oranje, een spijkerblauwe en een kobaltblauwe kanten van de kringloop. 😀

Nu nog aandoen. En shinen!
Ik mag er zijn, ik mag gezien worden.
Ik ben Gods scheppingswerk.
Ik ben Gods geliefde dochter.
Mooi, waardevol en kostbaar.

Ik mag tevoorschijn komen en schitteren.
Ja echt!
En jij ook.

Hoe is het met jou trouwens?
Ben jij in al je schoonheid al tevoorschijn gekomen?
Schitter jij al?
Please, laat het mij en alle anderen weten.
Hoe het jou gelukt is of nog niet gelukt.
Samen zijn we sterk en we leren van elkaar!

Heb een fijne dag en geniet van alles wat God geeft!
Ook van de gekke, de onverwachte, de grappige, de wonderlijke, de ongelofelijke, de in jouw ogen rare dingen 😀
Wees gewoon lekker een zot voor God. (fantastisch boek vind ik dat)

Liefs en groetjes van Anja

Onder de indruk van Gods majesteit

 

Soms is het wel eens lastig om God en het leven te begrijpen, vind je niet?

Gisteren was het dodenherdenking en vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag van blijdschap over de vrijheid, die er kwam in 1945 en die er , God zij dank, nog steeds is.

Maar wat is er aan onvoorstelbaar leed aan deze vrijheid vooraf gegaan! En hoe snel kan dan de gedachte dan opkomen: waar was God, toen dit allemaal gebeurde? Waarom liet Hij het toe, waarom keek Hij toe?

De vraag naar het waarom van het lijden, dat is zo'n lastige. Die kun je niet afdoen met: ja maar, de Heere laat alles meewerken ten goede.

Voor mezelf heb ik de conclusie getrokken, dat veel dingen bij God mogen blijven. Ik hoef het waarom niet te weten. Ik wil vertrouwen en blijven geloven in een God, die ten allen tijde goed is.

En soms, zoals vanmorgen, dan voel ik me ineens zo klein worden. Dan kijk ik met diep ontzag naar mijn grote God. Dan besef ik hoe heilig Hij is, hoe groot en hoe machtig. Dan denk ik: wie ben ik, dat ik iets zou durven zeggen, over wat God doet? Hij is zoveel hoger en machtiger dan ik. Hij overziet ook het totaalplaatje en ik niet. Hij is Koning over alles.

Ik werd hierbij bepaald door het lezen van Psalm 95. Daarin worden we opgeroepen om God met onze gehele persoon, lichaam en ziel te aanbidden. Waarom? Omdat God het zo waard is!

Kom, laten wij vrolijk zingen, lees ik. Laten wij juichen, laten wij lofliederen zingen en psalmen.

Want de HEERE is een groot God, staat er dan, een groot Koning boven alle goden.

Kom, laten wij ons neerbuigen en neerbukken, laten wij knielen voor de HEERE, Die ons gemaakt heeft.

Het ene moment zingen en juichen om daarna vol aanbidding te knielen.

Onze God verdient alle lof en Hij is onze aanbidding zo waard. Kijk daarom niet naar de omstandigheden, maar naar jouw grote God. Dat is echt het beste. Want wie Zijn vertrouwen stelt op de Heere, zijn God, die komt nooit beschaamd uit. Die zal ervaren een machtige Helper te hebben.

Ik wens jou toe, dat je het vandaag door en door mag beseffen:

wat er staat in Psalm 95:7:

Want Hij is onze God

en wij zijn het volk van Zijn weide

en de schapen van Zijn hand.

Hij, de grote God, maakte jou tot Zijn schaapje. Wow!

Hoe zou je dan nog iets durven zeggen?

Ik wil buigen voor Hem in diep ontzag.

Wegzinken in het besef van Zijn macht en majesteit.

Ik wil Zijn glorie zien.

Heb een gezegende dag vol stille overdenkingen. Op Gods leerschool kom je nooit uitgeleerd

Liefs en groetjes van Anja